1. czytanie
Druga Księga Machabejska 7,1.20-31.
Siedmiu braci razem z matką zostało schwytanych. Bito ich biczami i rzemieniami, gdyż król chciał ich zmusić, aby skosztowali wieprzowiny zakazanej przez Prawo.
Przede wszystkim zaś godna podziwu i trwałej pamięci była matka. Przyglądała się ona w ciągu jednego dnia śmierci siedmiu synów i zniosła to mężnie. Nadzieję bowiem pokładała w Panu.
Pełna szlachetnych myśli, zagrzewając swoje kobiece usposobienie męską odwagą, każdego z nich upominała w ojczystym języku. Mówiła do nich:
«Nie wiem, w jaki sposób znaleźliście się w moim łonie, nie ja wam dałam tchnienie i życie, a członki każdego z was nie ja ułożyłam.
Stwórca świata bowiem, który ukształtował człowieka i wynalazł początek wszechrzeczy, w swojej litości ponownie odda wam tchnienie i życie, dlatego że wy gardzicie sobą teraz dla Jego praw».
Antioch był przekonany, że nim gardzono i dopatrywał się obelgi w tych słowach. Ponieważ zaś najmłodszy był jeszcze przy życiu, nie tylko dał mu ustną obietnicę, ale nawet pod przysięgą zapewnił go, że jeżeli odwróci się od ojczystych praw, uczyni go bogatym i szczęśliwym, a nawet mianuje go przyjacielem i powierzy mu ważne zadania.
Kiedy zaś młodzieniec nie zwracał na to żadnej uwagi, król przywołał matkę i namawiał ją, aby chłopcu udzieliła zbawiennej rady.
Po długich namowach zgodziła się nakłonić syna.
Kiedy jednak nachyliła się nad nim, wtedy wyśmiewając okrutnego tyrana, tak powiedziała w języku ojczystym: «Synu, zlituj się nade mną! W łonie nosiłam cię przez dziewięć miesięcy, karmiłam cię mlekiem przez trzy lata, wyżywiłam cię i wychowałam aż do tych lat.
Proszę cię, synu, spojrzyj na niebo i na ziemię, a mając na oku wszystko, co jest na nich, zwróć uwagę na to, że z niczego stworzył je Bóg i że ród ludzki powstał w ten sam sposób.
Nie obawiaj się tego oprawcy, ale bądź godny braci swoich i przyjmij śmierć, abym w czasie zmiłowania odnalazła cię razem z braćmi».
Zaledwie ona skończyła mówić, młodzieniec powiedział: «Na co czekacie? Jestem posłuszny nie nakazowi króla, ale słucham nakazu Prawa, które przez Mojżesza było dane naszym ojcom.
Ty zaś, przyczyno wszystkich nieszczęść Hebrajczyków, nie umkniesz z rąk Bożych»
Psalm responsoryjny
Księga Psalmów 17(16),1.5-6.8b.15.
Rozważ, Panie, moją słuszną sprawę,
usłysz me wołanie,
wysłuchaj modlitwy
moich warg nieobłudnych.
Moje kroki mocno trzymały się Twoich ścieżek,
nie zachwiały się moje stopy.
Wołam do Ciebie, bo Ty mnie, Boże, wysłuchasz;
nakłoń ku mnie Twe ucho, usłysz moje słowo.
Strzeż mnie jak źrenicy oka,
ukryj mnie w cieniu Twych skrzydeł.
A ja w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze,
ze snu powstając, nasycę się Twym widokiem.
Ewangelia
Ewangelia wg św. Łukasza 19,11-28.
Jezus opowiedział przypowieść, ponieważ był blisko Jeruzalem, a oni myśleli, że królestwo Boże zaraz się zjawi.
Mówił więc: «Pewien człowiek szlachetnego rodu udał się w kraj daleki, aby uzyskać dla siebie godność królewską i wrócić.
Przywołał więc dziesięciu sług swoich, dał im dziesięć min i rzekł do nich: „Obracajcie nimi, aż wrócę”.
Ale jego współobywatele nienawidzili go i wysłali za nim poselstwo z oświadczeniem: „Nie chcemy, żeby ten królował nad nami”.
Gdy po otrzymaniu godności królewskiej wrócił, kazał przywołać do siebie te sługi, którym dał pieniądze, aby się dowiedzieć, co każdy zyskał.
Stawił się więc pierwszy i rzekł: „Panie, twoja mina przysporzyła dziesięć min”.
Odpowiedział mu: „Dobrze, sługo dobry; ponieważ w drobnej rzeczy okazałeś się wierny, sprawuj władzę nad dziesięciu miastami”.
Także drugi przyszedł i rzekł: „Panie, twoja mina przyniosła pięć min”.
Temu też powiedział: „I ty miej władzę nad pięciu miastami”.
Następny przyszedł i rzekł: „Panie, oto twoja mina, którą trzymałem zawiniętą w chustce.
Lękałem się bowiem ciebie, bo jesteś człowiekiem surowym: bierzesz, czego nie położyłeś, i żniesz, czego nie posiałeś”.
Odpowiedział mu: „Według słów twoich sądzę cię, zły sługo! Wiedziałeś, że jestem człowiekiem surowym: biorę, gdzie nie położyłem, i żnę, gdzie nie posiałem.
Czemu więc nie dałeś moich pieniędzy do banku? A ja po powrocie byłbym je z zyskiem odebrał".
Do obecnych zaś rzekł: „Odbierzcie mu minę i dajcie temu, który ma dziesięć min”.
Odpowiedzieli mu: „Panie, ma już dziesięć min”.
„Powiadam wam: Każdemu, kto ma, będzie dodane; a temu, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma.
Tych zaś przeciwników moich, którzy nie chcieli, żebym panował nad nimi, przyprowadźcie tu i pościnajcie w moich oczach”».
Po tych słowach szedł naprzód, zdążając do Jerozolimy.
Komentarz i kontekst
W dzisiejszej Ewangelii według św. Łukasza (Łk 19,11-28) Jezus opowiada przypowieść o szlachetnym człowieku, który udaje się w daleką podróż, aby zdobyć królewską godność. Przypowieść ta ma głębokie znaczenie dla nas, jako uczniów Chrystusa, którzy zostali obdarzeni różnorodnymi talentami i darami. Istotą tej przypowieści jest nie tylko kwestia odpowiedzialności za powierzone nam dary, ale także zrozumienie, że królestwo Boże nie przychodzi w sposób, którego się spodziewamy.
Jezus, blisko Jeruzalem, wprowadza słuchaczy w atmosferę oczekiwania na przyjście królestwa Bożego. Warto zauważyć, że jego współobywatele nienawidzili go, co może symbolizować opór wobec Bożego panowania w naszym życiu. W tej przypowieści każdy z nas jest wezwany do działania, do obracania darami, które otrzymujemy. Pierwszy sługa przynosi dziesięć min, drugi pięć, a trzeci, bojąc się, zakopuje swoją minę. Ta ostatnia postawa pokazuje, jak często boimy się ryzykować i działać, obawiając się konsekwencji.
W kontekście historycznym przypowieść ta odnosi się do oczekiwań Żydów na Mesjasza, który miał przywrócić królestwo Izraela. Jezus jednak przynosi inne przesłanie – królestwo Boże nie jest związane z polityczną władzą, ale z osobistym przekształceniem serc. W naszym życiu rodzinnym i codziennym musimy zadać sobie pytanie: jak wykorzystujemy dary, które otrzymaliśmy? Czy inwestujemy je w miłość, dobroć, wsparcie dla innych, czy może je zakopujemy w lęku i obojętności?
Jezus kończy przypowieść mocnym akcentem: „Każdemu, kto ma, będzie dodane; a temu, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma”. To wezwanie do aktywności i odpowiedzialności za nasze życie duchowe. W rodzinach, w których wspieramy się nawzajem, rozwijamy się jako ludzie i jako chrześcijanie. Warto pamiętać, że każdy z nas jest odpowiedzialny za to, co ma, i powinien dążyć do pomnażania tych darów, a nie ich ukrywania.
Warto także zastanowić się nad postawą matki z pierwszego czytania z Księgi Machabejskiej, która z mężnością wspierała swoich synów w trudnych chwilach. Jej wiara i determinacja są przykładem dla nas, jak ważne jest, aby w rodzinie wzmacniać wiarę i odwagę w obliczu przeciwności. Wspólnie możemy stawać się lepszymi ludźmi, a nasze życie może stać się świadectwem Bożej miłości.
Jak modlić się tym Słowem?
Boże, dziękuję Ci za wszystkie dary, które mi ofiarowałeś. Proszę, pomóż mi je dostrzegać i mądrze wykorzystywać w moim życiu. Niech moja rodzina będzie miejscem, gdzie Twoja miłość się rozprzestrzenia. Udziel mi odwagi, abym nie bał się ryzykować w imię dobra i sprawiedliwości. Strzeż mnie, Panie, przed lękiem, który paraliżuje moje serce. Pomóż mi być wiernym Twoim naukom i odważnie dzielić się tym, co otrzymałem. Amen.
FAQ – pytania do dzisiejszej Ewangelii
- Co oznacza 'mina’ w przypowieści?
- Mina symbolizuje dary i talenty, które Bóg nam powierza, abyśmy je pomnażali w naszym życiu.
- Dlaczego trzeci sługa nie zainwestował miny?
- Trzeci sługa obawiał się surowości pana i lękał się konsekwencji, co pokazuje, jak strach może paraliżować nasze działania.
- Jakie przesłanie niesie ta przypowieść dla rodzin?
- Przypowieść zachęca rodziny do wspierania się nawzajem w wykorzystaniu darów Bożych, a także do odwagi w podejmowaniu działań dla dobra innych.
Teksty czytań: Evangelizo (feed.evangelizo.org). Dziękujemy!