1. czytanie
Pierwsza Księga Machabejska 1,10-15.41-43.54-57.62-64.
Wyszedł grzeszny korzeń – Antioch Epifanes, syn króla Antiocha. Przebywał on w Rzymie jako zakładnik, a zaczął panować w sto trzydziestym siódmym roku panowania greckiego.
W tym to czasie wystąpili spośród Izraela synowie wiarołomni, którzy podburzyli wielu ludzi, mówiąc: «Pójdźmy zawrzeć przymierze z narodami, które mieszkają wokoło nas. Wiele złego bowiem spotkało nas od tego czasu, kiedy się od nich oddaliliśmy».
Słowa te w ich mniemaniu uchodziły za dobre.
Niektórzy zaś spomiędzy ludu zapalili się do tej sprawy i udali się do króla, a on dał im władzę, żeby wprowadzili pogańskie obyczaje.
W Jerozolimie więc wybudowali gimnazjum według pogańskich zwyczajów.
Pozbyli się też znaku obrzezania i odpadli od świętego przymierza. Sprzęgli się także z poganami i zaprzedali się im, aby robić to, co złe.
Król napisał zarządzenie dla całego swego państwa: «Wszyscy mają być jednym narodem
i niech każdy porzuci swoje obyczaje». Wszystkie narody przyjęły ten rozkaz królewski,
a nawet wielu Izraelitom spodobał się ten kult przez niego nakazany. Składali więc ofiary bożkom i znieważali szabat.
W dniu piętnastym miesiąca Kislew sto czterdziestego piątego roku na ołtarzu całopalenia wybudowano ohydę spustoszenia, a w okolicznych miastach judzkich pobudowano także ołtarze –
ofiary kadzielne składano nawet przed drzwiami domów i na ulicach.
Księgi Prawa, które znaleziono, darto w strzępy i palono w ogniu.
Wyrok królewski pozbawiał życia tego, u kogo gdziekolwiek znalazła się Księga Przymierza, albo jeżeli ktoś postępował zgodnie z nakazami Prawa.
Wielu jednak spomiędzy Izraelitów postanowiło sobie, że nie będą jeść nieczystych pokarmów, i mocno trzymało się swego postanowienia.
Woleli raczej umrzeć, aniżeli skalać się pokarmem i zbezcześcić święte przymierze. Toteż oddali swe życie.
Bardzo wielki gniew Boży zawisł nad Izraelem.
Psalm responsoryjny
Księga Psalmów 119(118),53.61.134.150.155.158.
Gniew mnie ogarnia z powodu grzeszników
porzucających Twe prawo.
Oplotły mię więzy grzeszników,
nie zapomniałem o Twoim Prawie.
Wyzwól mnie z ludzkiego ucisku,
a będę strzegł Twoich postanowień.
Zbliżają się niegodziwi moi prześladowcy,
dalecy oni od Twojego Prawa.
Daleko od występnych jest zbawienie,
bo nie dbają o Twoje ustawy.
Na widok odstępców wstręt mnie ogarnia,
bo słowa Twojego nie strzegą.
Ewangelia
Ewangelia wg św. Łukasza 18,35-43.
Kiedy Jezus zbliżył się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał.
Gdy usłyszał przeciągający tłum, wypytywał się, co to się dzieje.
Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi.
Wtedy zaczął wołać: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!»
Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!»
Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie. A gdy się zbliżył, zapytał go:
«Co chcesz, abym ci uczynił?» On odpowiedział: «Panie, żebym przejrzał».
Jezus mu odrzekł: «Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła».
Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały lud, który to widział, oddał chwałę Bogu.
Komentarz i kontekst
W dzisiejszej Ewangelii według św. Łukasza (Łk 18,35-43) spotykamy niewidomego, który woła do Jezusa, gdy ten zbliża się do Jerycha. To spotkanie nie jest przypadkowe; jest ono pełne symboliki i głębokiego przesłania dla nas wszystkich. Niewidomy, mimo że był odrzucony przez tłum, nie waha się i woła głośniej, gdyż pragnie uzdrowienia. Jego wołanie do Jezusa, 'Synu Dawida, ulituj się nade mną!’, ukazuje nie tylko jego wiarę, ale również determinację w dążeniu do spotkania z Mesjaszem.
W kontekście historycznym, Jerycho było miastem o bogatej historii, znanym z wielu biblijnych wydarzeń. Niewidomy, będąc na marginesie społecznym, symbolizuje tych, którzy są marginalizowani w naszych czasach. Jezus, zatrzymując się, by odpowiedzieć na jego wołanie, pokazuje, że każdy człowiek, niezależnie od swojej sytuacji, ma wartość i jest godny miłości i uwagi. To przesłanie jest szczególnie ważne w kontekście rodzin, które często borykają się z wyzwaniami i trudnościami, gdzie każdy członek rodziny zasługuje na uwagę i wsparcie.
Jezus pyta niewidomego: 'Co chcesz, abym ci uczynił?’. To pytanie jest kluczowe, ponieważ pokazuje, że Bóg nie narzuca swoich darów, lecz czeka na nasze otwarte serca i pragnienia. Niewidomy odpowiada: 'Panie, żebym przejrzał’. Jego prośba jest nie tylko o fizyczne uzdrowienie, ale również o duchowe oświecenie. W tym kontekście możemy zastanowić się, jakie są nasze pragnienia i prośby wobec Boga. Czy potrafimy je wyrazić? Czy mamy odwagę prosić o to, co naprawdę jest dla nas ważne?
Jezus odpowiada: 'Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła’. To zdanie podkreśla, jak wielką moc ma wiara. W naszych rodzinach i codziennym życiu, wiara może być źródłem uzdrowienia, nie tylko w sensie fizycznym, ale również emocjonalnym i duchowym. Zachęcamy do modlitwy, abyśmy w trudnych momentach potrafili zaufać Bogu i oddać Mu nasze zmartwienia i pragnienia.
Na koniec, widzimy, jak niewidomy, po uzdrowieniu, podąża za Jezusem, wielbiąc Boga. To piękny obraz, który pokazuje, że prawdziwe uzdrowienie prowadzi nas do dziękczynienia i oddania chwały Bogu. Warto zastanowić się, jak w naszym życiu możemy wyrażać wdzięczność za otrzymane łaski i jak możemy być świadkami Bożej miłości wśród innych.
Jak modlić się tym Słowem?
Boże, dziękuję Ci za Twoją miłość i miłosierdzie, które napełniają moje serce. Proszę Cię, otwórz moje oczy, abym dostrzegał Twoje działanie w moim życiu i w życiu moich bliskich. Pomóż mi, abym miał odwagę wołać do Ciebie w chwilach trudności, a także dostrzegał potrzeby innych. Niech moja wiara prowadzi mnie do uzdrowienia i pokoju, a moje serce niech będzie zawsze otwarte na Twoje prowadzenie. Amen.
FAQ – pytania do dzisiejszej Ewangelii
- Dlaczego niewidomy wołał do Jezusa?
- Niewidomy wołał do Jezusa, ponieważ usłyszał, że przechodzi obok niego. Jego wołanie 'Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!’ było wyrazem wiary w to, że Jezus może go uzdrowić.
- Co oznacza pytanie Jezusa: 'Co chcesz, abym ci uczynił?’
- To pytanie pokazuje, że Bóg czeka na nasze prośby i pragnienia. Jezus nie narzuca swojego działania, lecz chce, abyśmy świadomie wyrażali nasze potrzeby.
- Jakie znaczenie ma wiara w uzdrowieniu niewidomego?
- Wiara jest kluczowym elementem uzdrowienia, ponieważ Jezus mówi, że to właśnie wiara niewidomego go uzdrowiła. To przypomina nam, jak ważne jest zaufanie Bogu w trudnych chwilach.
- Jak możemy zastosować przesłanie tej Ewangelii w naszym codziennym życiu?
- Przesłanie Ewangelii zachęca nas do otwartości na Boga, wyrażania naszych pragnień i wiary w Jego działanie. Możemy to zastosować w relacjach rodzinnych, modlitwie oraz w codziennych wyborach.
Teksty czytań: Evangelizo (feed.evangelizo.org). Dziękujemy!