1. czytanie
Księga Mądrości 6,1-11.
Słuchajcie, królowie, i zrozumiejcie, nauczcie się, sędziowie ziemskich rubieży!
Nakłońcie ucha, wy, co nad wieloma panujecie i chlubicie się mnogością narodów,
bo od Pana otrzymaliście władzę, od Najwyższego panowanie: On zbada uczynki wasze i zamysły wasze rozsądzi.
Będąc bowiem sługami Jego królestwa, nie sądziliście uczciwie ani prawa nie przestrzegaliście, ani nie poszliście za wolą Boga,
przeto groźnie i rychło natrze On na was, będzie bowiem sąd nieubłagany nad panującymi.
Najmniejszy doznaje miłosiernego przebaczenia, ale mocarzy czeka mocne dochodzenie.
Władca wszechrzeczy nie ulęknie się nikogo ani nie będzie zważał na wielkość. On bowiem stworzył małego i wielkiego i jednakowo o wszystkich się troszczy,
ale możnym grozi surowe badanie.
Do was więc zwracam się, władcy, byście się nauczyli mądrości i nie upadli.
Bo ci, co świętości święcie przestrzegają, dostąpią uświęcenia, a którzy się tego nauczyli, ci znajdą słowa obrony.
Pożądajcie więc słów moich, pragnijcie, a znajdziecie naukę.
Psalm responsoryjny
Księga Psalmów 82(81),3-4.6-7.
«Ujmijcie się za sierotą i uciśnionym,
oddajcie sprawiedliwość ubogim i nieszczęśliwym.
Uwolnijcie uciśnionego i nędzarza,
wyrwijcie go z rąk występnych».
Rzekłem: «Jesteście bogami,
jesteście wszyscy synami Najwyższego.
Lecz wy pomrzecie jak ludzie,
poupadacie wszyscy jak książęta».
Ewangelia
Ewangelia wg św. Łukasza 17,11-19.
Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei.
Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka
i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!»
Na ich widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni.
Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem,
padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin.
Jezus zaś rzekł: «Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu?
Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?»
Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».
Komentarz i kontekst
W Ewangelii według św. Łukasza (17,11-19) spotykamy się z poruszającą historią dziesięciu trędowatych, którzy wzywają Jezusa o pomoc. Ich sytuacja jest dramatyczna: trąd w czasach Jezusa oznaczał nie tylko cierpienie fizyczne, ale również izolację społeczną i duchową. W obliczu takiej sytuacji, trędowaci, mimo że byli z różnych miejsc – Galilei i Samarii – łączyła ich wspólna potrzeba uzdrowienia. Warto zauważyć, że Jezus, przechodząc przez pogranicze Samarii i Galilei, pokazuje, że Jego miłość i miłosierdzie nie mają granic, a Jego misja obejmuje wszystkich, niezależnie od pochodzenia.
Jezus, widząc ich w potrzebie, nie czyni cudów w sposób spektakularny, lecz nakazuje im, aby udali się do kapłanów. Zgodnie z prawem Mojżeszowym, to kapłani byli odpowiedzialni za stwierdzenie, czy ktoś został uzdrowiony z trądu. Oczyszczenie z tej choroby było nie tylko uzdrowieniem fizycznym, ale także przywróceniem do społeczności. W momencie, gdy trędowaci wyruszają w drogę do kapłanów, zostają uzdrowieni. To ukazuje, jak ważna jest wiara – ich posłuszeństwo wobec słowa Jezusa prowadzi do cudu.
Jednak w tej historii szczególnie porusza nas postawa jednego z uzdrowionych, który wraca, aby podziękować Jezusowi. Jest to Samarytanin, co w kontekście biblijnym dodaje głębi tej sytuacji, ponieważ Samarytanie byli często marginalizowani i uważani za obcych. Jego wdzięczność i oddanie są przykładem prawdziwej wiary, która nie tylko przyjmuje Boże dary, ale także potrafi je docenić. Jezus zauważa, że tylko ten jeden wrócił, aby oddać chwałę Bogu, co stawia nas w obliczu pytania o naszą własną postawę wobec otrzymanych łask. Czy pamiętamy, aby dziękować Bogu za Jego dobroć w naszym życiu?
W kontekście życia rodzinnego, ta Ewangelia przypomina nam, jak ważne jest kultywowanie postawy wdzięczności. W codziennym życiu, wśród zmartwień i obowiązków, łatwo zapominamy o tym, co dobre. Warto wprowadzić do naszej rodziny tradycję dziękczynienia – zarówno za małe, jak i duże łaski. Może to być wspólna modlitwa przed posiłkiem, w której dziękujemy za jedzenie, czy też wieczorne podsumowanie dnia, w którym każdy z członków rodziny dzieli się tym, za co jest wdzięczny. Takie praktyki pomagają budować więzi i umacniają naszą wiarę.
Na koniec, Jezus mówi do Samarytanina: „Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła”. To zdanie ma głębokie znaczenie. Uzdrowienie, które otrzymujemy od Boga, jest nie tylko fizyczne, ale także duchowe. Nasza wiara ma moc przekształcania naszego życia, uzdrawiania relacji i przywracania pokoju. Dlatego warto pielęgnować naszą wiarę i dążyć do prawdziwego zjednoczenia z Bogiem, abyśmy mogli być świadkami Jego miłości w świecie.
Jak modlić się tym Słowem?
Boże, dziękuję Ci za wszystkie łaski, które mi dałeś. Za zdrowie, rodzinę, przyjaciół i codzienne radości. Proszę, pomóż mi dostrzegać Twoje działanie w moim życiu i nie zapominać o wdzięczności. Ucz mnie, jak być lepszym człowiekiem, który potrafi dzielić się Twoją miłością z innymi. Spraw, abym potrafił być świadkiem Twojej dobroci, tak jak Samarytanin, który wrócił, by Ci dziękować. Amen.
FAQ – pytania do dzisiejszej Ewangelii
- Dlaczego Jezus kazał trędowatym udać się do kapłanów?
- Zgodnie z prawem Mojżeszowym, kapłani byli odpowiedzialni za stwierdzenie uzdrowienia z trądu, co oznaczało powrót do społeczności.
- Jakie znaczenie ma postawa wdzięczności w tej Ewangelii?
- Wdzięczność jednego z uzdrowionych, Samarytanina, ukazuje, że prawdziwa wiara wyraża się w dziękowaniu Bogu za Jego dobroć.
- Co oznacza zdanie 'Twoja wiara cię uzdrowiła’?
- To zdanie wskazuje, że uzdrowienie ma wymiar duchowy i fizyczny; wiara jest kluczem do doświadczenia Bożych łask.
Teksty czytań: Evangelizo (feed.evangelizo.org). Dziękujemy!